Makersblog
Volg de makers op de voet in de aanloop naar het festival!
Blog 6: Malou van Sluis en Alex van Bergen – Voor wie er nog te vrezen valt
“Het begin het is het belangrijkst. Het positioneren. De elementen naar je hand zetten. Je veters goed strikken. Altijd je veters strikken, altijd dubbele knoop.”
Hoppa! Voor wie er nog te vrezen valt is een af.
Onze laatste troef uit de hemel, Roos Hoogland, heeft ons de afgelopen dagen geholpen de laatste puntjes op de i te zetten, ons spel uit te diepen en op scherp te zetten. Weg met de toneeltoontjes en de theatrale gebaartjes; Ties en Julia vechten het uit in het hier en nu, middenin Grandcafé Maria.
Morgen, op de allereerste speeldag van het festival, hebben we ’s middags nog tijd om het stuk twee, misschien drie keer door te lopen en dan gooien we onszelf voor de leeuwen. Om 21:00 verassen we het cafépubliek maar vooral ook onszelf met de première van Voor wie er nog te vrezen valt.
Te vrezen valt er nog genoeg. Hoe gaat het festivalpubliek reageren? Is het te volgen? Maar ook: hoe gaan de gasten reageren die nietsvermoedend aan hun bordje tapas zitten? Wij vinden het spannend en hebben er vooral veel zin in.
Dit weekend is de Maria van ons.
“Wees gegroet Maria, vol van genade. Bid voor ons zondaars. Nu en in het uur van onze dood.”
Amen.
——————————————————————————————————————————————————————-
Blog 5: Malou van Sluis en Alex van Bergen – Voor wie er nog te vrezen valt
Drama.
We zitten in een gat.
Vorige week leek alles rooskleurig. Scènes plopten als paddenstoelen uit de grond. Beelden waren sterk. Het leek te kloppen. Maar nu?
Na een ruwe doorloop, die netjes 25 minuten duurde, snapten we er ineens niks meer van. Waar gaat het over? Wat willen we hier in godsnaam mee zeggen?
Het hele stuk ligt in briefjes van scènes voor ons, we schuiven, we schrijven bij, we halen weg… We worden gek. We zijn al de hele dag bezig en zien het gewoon niet meer. Wat heeft het nodig? Wat? We frustreren ons mateloos en zijn tot diep in onze slaap bezig om het te begrijpen.
De volgende dag beginnen we met nieuwe energie en vooral heel veel koppen koffie maar al snel lullen we twee uur in cirkels. Leggen allemaal op onze eigen manier uit waar het stuk over gaat of over zou moeten gaan. We snappen elkaar niet maar bedoelen toch allemaal hetzelfde. En weer die verdomde briefjes: “Oké hoe leg jij het neer, welke scène komt na deze? Welke scène schrappen we? Ooh nee niet die, die is zo sterk, en ja ik begrijp dat ie niet meer past na deze scène maar…”
’s Middags kunnen we gelukkig onze locatie in en de bar weer op. We maken nieuwe scènes. Bepalen de dramatische lijn. Dit lijkt ergens heen te gaan. En dan stuiten we toch weer op dat eind. “Waarom maakt mijn personage deze keus?” We zitten er te diep in, HELP! We hebben ogen van buiten nodig.
En dan landen uit de hemel Koen (onze schrijver) en Victorine Plante (o.a. Aluin). Voor hun, frisse kijkers, doen we een ruwe doorloop. En wat ons in twee dagen niet lukte, doen zij in een uurtje: ons laten inzien dat we eigenlijk al best wel ver zijn. Dat we heel veel bruikbaar materiaal hebben. Dat er nog een hele boel verbeterd kan worden, maar dat dit met een paar simpele ingrepen binnen ons bereik ligt.
Het verhaal van Ties en Julia is bijna af. En dat wordt ook hoog tijd. De resterende repetitietijd hebben we hard nodig om aan de nuance van ons spel te werken. Want die is op een heleboel momenten nog ver te zoeken. Tijd om de maker op een lager pitje te zetten en de acteur z’n gang te laten gaan. Pfff…
‘En Jezus..Ja Jezus, mijn heiland, mijn redder zit aan de bar een biertje te drinken en vraagt zich af of ie het allemaal nog wel in zich heeft’…
Wij nemen ook een borrel. Cheers.
—————————————————————————————————————————————————-
Blog 4: Malou van Sluis en Alex van Bergen – Voor wie er nog te vrezen valt
‘Ik weet niets.
Maar ik weet wel dat het een behoorlijk beroerd idee is om je eerste afspraak in een kroeg te doen waar je vanuit iedere ooghoek aangestaard wordt door de teleurgestelde blik van de oermoeder.”
Het script is af.
De eerste repetitie zit er op.
En we hebben een regisseur.
Of zeg maar gerust twee!
We zijn blij.
Ferry Spigt en Roos Hoogland zullen de komende 2,5 week onze spiegels zijn. Zij gaan ons helpen met alle dingen die we niet zien, of juist te goed.
De eerste repetitie hielden we afgelopen week op locatie. We worden hartelijk ontvangen en mogen meteen op de bar en de tafels staan, als we er op het einde maar een doekje over halen. Het is fijn om in de ruimte te zijn en we merken meteen hoe moeilijk het is. Het café is groot. 
En als het stampvol mensen staat hoe ga je die dan allemaal aanspreken?
Het script heeft veel tekst, die prachtig is maar ook gevaarlijk; als mensen afhaken… We moeten zorgvuldig gaan kijken hoe we de aandacht gaan vasthouden. Wat kunnen we fysiek invullen? Wat wordt de volgorde van de scènes? En, kill your darlings, welke zinnen kunnen we schrappen?
De eerste zinnen hebben we vrijdagnacht al kunnen uitproberen, tijdens de opnames van de trailer met filmmaker Reinout van Schie. Een avond lang hebben we de Maria omgetoverd tot die kroeg van het eerste afspraakje van Julia en Ties. Malou kreeg er hartkloppingen van en een paar nieuwe vrienden, Alex veranderde in een rendier en prompt was daar ook een bierdrinkende Maria. Check de trailer binnenkort op deze site!
—————————————————————————————————————————————————–
Blog 3: Desiree van Haaren – Cupido
15 februari 2012
—————————————————————————————————————————————————–
Blog 2: Desiree van Haaren – Cupido
9 februari 2012
——————————————————————————————————————————————————
Blog 1: Malou van Sluis en Alex van Bergen – Voor wie er nog te vrezen valt
6 februari 2012
Hallo daar, hoe gaat het?
Ik kan zeggen dat het met mij uitstekend gaat. Ja…echt!
We zijn namelijk begonnen!
Ik zal ons even voorstellen: “Ik ben Julia en die jongen dat is Ties. Ja, Ties vindt het een beetje gênant dit, want die is het niet gewend dat er mensen naar hem kijken en als ze kijken dan vinden ze er meestal niet echt iets van…”
Julia ben ik, Malou, en Ties is Alex.
En dan is er nog een derde, Koen.
Koen zal je niet zien, die is namelijk het brein achter de woorden op papier.
Donderdagavond kwamen we samen voor de eerste tekstlezing van ‘Voor wie er nog te vrezen valt’. Het script van ‘Wie is er bang voor Virginia Woolf’, de inspiratiebron voor onze voorstelling, in ons midden. We zouden er eigenlijk whisky en zware shag bij willen maar we houden het dit keer bij de rozige huiswijn en de verse pizza’s van de Albert Heijn. Ook prima.
Het script lezen we een paar keer hardop door en doet ons gniffelen en verbazen. Koen schrijft briljant. Hij wiebelt op de bank. ‘Mmmm, ja duidelijk’ zegt hij, ‘dat schrappen we dus sowieso’. We praten over de inhoud van de tekst, de vorm en de stijl. Moet het een het ander logisch opvolgen en wat gebeurt er als dat niet zo is? Met ons café, Café Maria, in ons hoofd fantaseren we ons op tafels en stoelen, de bar met bier en een heleboel mensen om ons heen. Dit wordt een uitdaging. We raken enthousiast en Ties en Julia komen langzaamaan al een heel klein beetje tot leven.
Om middernacht besluiten we dat het genoeg is. En met een handjevol aantekeningen vertrekken we door de vrieskou, op naar ons bed. Of computer.
Zoals Koen. Hij heeft namelijk een deadline.
Het script moet er maandag liggen. Dit weekend heeft Koen geen vrienden.
We zijn van start!